Steun ons en help Nederland vooruit

woensdag 21 augustus 2019

Zomercolumn #5 – Precies hierom ben ik de politiek ingegaan – Saloua Chaara

Ik zit in de trein naar Berlijn als ik deze column schrijf. Hoewel ik nog een beetje moe en aangedaan ben door een fikse voedselvergiftiging van vorige week, zijn we toch nog even op pad naar Berlijn om de vakantie enigszins volgens planning af te sluiten.

Terwijl de landschappen aan mij voorbij zoeven, struin ik in de kranten. Met een lekker koffietje erbij. Ik lees artikelen over de economische groei in Nederland en over de arrestatie van de vijftienjarige zoon van Burgemeester Halsema. Ik vind het vreselijk hoe het gedrag van een kind zo uitgemeten wordt om zijn moeder politiek in opspraak te brengen. Bah!

Het artikel ‘Weinig te Besteden, Toch een Leuke Zomer’ gaat over hoe kinderen die wegens gebrek aan geld in de zomer thuisblijven, toch een mooie zomervakantie krijgen. Het doet me denken aan alles wat Amstelveen deze periode te bieden heeft aan kinderen die niet op vakantie gaan: de kindervoorstellingen in het Bostheater, de Buitenspeelbus met gratis sport en speelactiviteiten, allerlei leuke zomerworkshops in de bibliotheek, de kindervakantie kamer met allerlei creatieve activiteiten in de MOC-Buurtkamer, hutten bouwen in het Amsterdamse bos… en, en, en…

Parijs is voor rijken en gesubsidieerde bofkonten
Parijs is voor rijken en gesubsidieerde bofkonten’ deed me terugdenken aan twee weken geleden, toen ik in het mooie Parijs was. De stad van de liefde, mode, deelfietsen en -steps, het beste metronetwerk ter wereld, de vele vlooienmarkten, pop-up stranden en de Eiffeltoren. Maar ik zag ook een andere kant van Parijs: de stad van de gele hesjes, de stad waarin gemiddeld 11% van de beroepsbevolking werkloos is, de schooluitval enorm is en de jeugdwerkloosheid schommelt rond 25% (!!!).

Voor buitenstaanders als ik is het dag en nacht feest in Parijs. Maar voor heel veel Parijzenaars is het leven vaak zwaar, ingewikkeld en soms rauw. Vooral in de bekende buitenwijken aan de randen van Parijs, waar de armoede gemiddeld drie keer zo hoog ligt dan in de rest van Frankrijk en het aantal mensen met een uitkering twee keer zo hoog. Het grote contrast tussen deze arme wijken en het rijke welvarende centrum van Parijs raakte me echt. Terwijl de afstand in kilometers klein is, is er in het gebied rondom Parijs een soort van sociaal-economische ‘apartheid’ ontstaan waarin bevolkingsgroepen sterk gescheiden zijn. Hoofdoorzaken hiervoor: ongelijkheid en ongelijke kansen.

Precies hierom ben ik de politiek ingegaan
Terwijl ik door de straten van Parijs liep, zei ik best vaak: “precies hierom ben ik de politiek ingegaan”. Daarmee bedoel ik: ik wil ongelijkheid bestrijden en ongekende mogelijkheden creëren voor mensen. Ongeacht leeftijd, achtergrond en allerlei andere persoonskenmerken. Eraan bijdragen dat iedereen – met trots- zichzelf kan zijn en zich in de samenleving op zijn plek voelt. Ik ben gemotiveerder dan ooit om dit perspectief te blijven bieden.

Trots op mijn mooie stad
Ik vergeleek Parijs constant met Amstelveen. De problemen van Parijs en Amstelveen zijn natuurlijk niet te vergelijken, maar toch. Ons land bevindt zich op alle lijstjes die de kwaliteit van leven meten gelukkig in de wereldtop. Het werkloosheidspercentage in Amstelveen ligt op zo’n 4%. Schooluitval ligt op ongeveer 1% en de Jeugdwerkloosheid naar inschatting op 0,5%. Amstelveen behoort in 2019 opnieuw tot de top 3 gemeenten waar mensen het liefst willen wonen.

Soms moet je ergens buitenstaander zijn om de waarde beter te zien van dingen die je thuis misschien vanzelfsprekend bent gaan vinden… Trots als dat ik ben op mijn mooie stad, ga ik na de zomerrust gemotiveerder dan ooit verder met waar ik in de politiek voor gekomen ben: Inclusie, kansengelijkheid en een open samenleving waarin iedereen meetelt en meedoet!