Steun ons en help Nederland vooruit

dinsdag 28 augustus 2018

Zomercolumn Paul van Roermund

Saamhorigheid en zorg voor elkaar

Oei, wat was het koud begin van dit jaar tijdens de campagneweekenden in de winkelcentra , op de verkiezingsmarkt en tijdens het verspreiden van de D66-folders door Amstelveen ter voorbereiding op de gemeentelijke verkiezingen van maart 2018. Gezamenlijk op pad met de D66-boodschap. D66 behaalde uiteindelijk 7 zetels. Één zetel verlies,  maar D66 bleef de tweede partij van Amstelveen. En na de coalitievorming ook onderdeel van het nieuwe college met VVD en PvdA met twee wethouders. Voor mijzelf betekende dit resultaat dat ik mocht terugkeren als burgerraadslid van D66.

Oei, wat was het warm tijdens mijn vakantie afgelopen juli en augustus. Nee, ik was niet in Nederland maar ik was in Colombia. Een totaal andere plek, een andere cultuur en een land met een bewonderenswaardige bevolking. Het is een soort hobby van mij om juist streken te bezoeken op mijn vakanties waar ik in aanraking kom met hele andere gewoontes maar ook met hele andere problemen. Ik ben  gefascineerd mee te maken hoe mensen daar dan mee omgaan.

Colombia is een land wat als afmeting vergelijkbaar is met het oppervlak van Duitsland en Frankrijk gezamenlijk. Het bevindt zich in een tropisch klimaat. Het is een land wat bekend is van de Spaanse overheersing, van Pablo Escobar, van de drugsoorlogen, van de burgeroorlogen, van de FARC en van de ontvoeringen. Maar ook het land van goud, van koffie, van prachtige landschappen en van mensen die geloven in hoop. Mensen die vanuit dramatische situaties toch weer uit het dal weten te klimmen en iets moois weten te bereiken. Telkens weer! Nu al weer een paar jaar geleden  is Colombia in een rustiger vaarwater terechtgekomen door het bereiken van vrede met de grootste rebellenbeweging FARC.  Dat is ook te merken aan de gestage stroom van toeristen die het land nu weten te vinden.

Een drietal zaken zijn mij, de afgelopen vakantie, vooral bijgebleven:

1.       Het sterke nationale gevoel ondanks alle problemen die het land gekend heeft. Een trots wat tot uiting komt in hun muziek, in de sport, in de kunst en in hun dansen waaronder natuurlijk de salsa. Colombia bestaat uit veel verschillende bevolkingsgroepen die allen gezamenlijk voor hun land staan.

2.       In Medellin hebben wij een bezoek gebracht aan “District 13”. In 2011 kende deze wijk nog een dodental van 7000 per jaar door moorden. Dit aantal was in 2016 verlaagd naar 700 moorden per jaar. Nog steeds erg veel maar opvallend dat er binnen 5 jaar zo’n sterke vermindering was opgetreden. De belangrijkste redenen hiervoor waren naast de basis van veiligheid en het “dak boven het hoofd”, de vermindering van de werkeloosheid en het aanbieden van goed onderwijs. Het hebben van werkzekerheid en het verkrijgen van goed onderwijs waren de motor van verbetering in het verminderen en voorkomen van criminaliteit.

3.      In het zuiden van Colombia, in de jungle van de Amazone, kwamen wij in contact met mensen die zonder voorzieningen zoals wij die kennen, leven. Geen elektriciteit, geen Wifi, nauwelijks telefoon, nauwelijks zorg- en onderwijsvoorzieningen en in onze ogen slechte sanitaire omstandigheden. En toch, wisten deze mensen zich goed te redden door verrassende en uitstekende kennis van de jungle, de liefde voor de natuur, hun inventiviteit, duurzaamheid maar vooral door saamhorigheid. Het is bijvoorbeeld vanzelfsprekend dat de gemeenschap zorgt voor de mensen die zwak en ziek zijn en niet voor hen zelf kunnen zorgen. En dat er bijvoorbeeld gezamenlijk geholpen wordt wanneer in het dorp een huis moet worden verbouwd.

 Oei, wat mooi! Ja, ook in deze vakantie ben ik weer gefascineerd geraakt door hoe de mensen daar leven in Colombia. Maar ook is mijn overtuiging gesterkt dat in een goede inclusieve samenleving de basis goed op orde moet zijn. Duurzaamheid, goed kunnen wonen en onderwijs behoren daartoe. Natuurlijk ook veiligheid en het creëren van werkzekerheid.

 En niet in het minst de saamhorigheid en de zorg voor elkaar. Wij zullen gezamenlijk moeten zorgen dat zoveel mogelijk mensen blijven meedoen in onze samenleving en dat wij een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben voor de mensen die dat niet kunnen.

Dit sociale aspect zal juist mijn aandacht als burgerraadslid hebben de komende raadsperiode. Inclusiviteit gaat niet zonder saamhorigheid en de zorg voor elkaar.  Daar ga ik voor!